W temperaturze 1200C wulkanizacja trwa kilka minut.

Innymi słowy przyśpieszacze są już aktywne w stosunkowo niskich temperaturach. Przy ich użyciu ilość stosowanej siarki można obniżyć z 8 do 3%. Jeszcze energiczniej działa dwumetylodwutiokarbaminian cynku. Związek ten dodany do mieszanki zaledwie w ilości oto skraca okres wulkanizacji w temperaturze nawet do kilku sekund. W temperaturze 1200C wulkanizacja trwa kilka minut. Ponadto, przyśpieszacz ten powoduje wulkanizację nawet w zwykłej temperaturze, dając materiały całkowicie zwulkanizowane. Istnieją również pewne typy przyśpieszaczy, które posiadają zdolność wulkanizacji bez dodatku siarki. Dodanie np. do mieszanki 3% dwusiarczku czterometyloramu umożliwia otrzymanie dobrego produktu wulkanizacji w ciągu około dwunastu minut w temperaturze 140°C. Istnieją również przyśpieszacze, które działają zbyt szybko, aby mogły być dodawane na walcach i których użycie ogranicza się Rozwój przyśpieszaczy organicznych. Przyśpieszacze organiczne zaczęto powszechnie stosować dopiero od 1920 r. W 1880 r. Rowley zastosował do wulkanizacji kauczuku sole amonowe; miał on na celu otrzymanie materiałów gąbczastych. W tym czasie wiedziano już, że niektóre związki nieorganiczne, jak wapno, glejta ołowiana i tlenek tynkowy przyśpieszają proces wulkanizacji. [patrz też: cyklofosfamid , Oporniki granitowe , taśmy transportujące]

Powiązane tematy z artykułem: cyklofosfamid Oporniki granitowe taśmy transportujące